Aðalsteinn Kjartansson

Ég er að vinna í nýju WordPress sniðmáti sem heitir John Watson’s Notes. Það byggist upp á einfaldleika, og setur megin fókus á efni síðunnar, frekar en myndir og skraut. Innan skamms verður hægt að kaupa eintak af þessu sniðmáti á síðunni ThemeForest.com.

Að öllum líkindum verður sniðmátið fáanlegt fyrir minna en 10 usd, en það kemur í ljós á allra næstu dögum.

Ef að við ætlum að vera lýðræðisríki er ég svo sannarlega fylgjandi auknum lýðræðislegum rétti fólksins í landinu. Beint lýðræði getur verið gott að mörgu leiti. Það skapar mikilvæga umræðu auk þess sem að ákvörðunarvaldið færist af höndum fárra yfir á hendur allra. Mjög gott mál.

Ríkisábyrgð Icesave hentar samt engan vegin til þjóðaratkvæðagreiðslu.

Milliríkjasamningar og fjárlög ríkisins eru dæmi um mál sem henta ekki í þjóðaratkvæðagreiðslu. Sú einfalda staðreynd að ríkið þarf ekki bara að taka vinsælar ákvarðanir, heldur þarf ríkið að taka óvinsælar og óþægilegar en nauðsynlegar aðgerðir. Að einkavæða gróðann en ríkisvæða tapið er hreint og klárt ömurleg hugmynd. En samt staðreynd í tilfelli bankanna okkar.

Bönkunum var sleppt lausum. Virðist meira að segja verið hafa leift að vera algerlega án eftirlits. Þar eiga Bretar og Hollendingar vissulega einhvern þátt í málinu. Það sem íslenska ríkið gerði þó var að leifa bönkunum að kynna starsemi sína sem örugga leið fyrir viðskiptavini sína, því hún var með ríkisábyrgð. Það er ekki mikið flóknara en það.

Málið fer heldur ekki fyrir dómstóla, því við eigum tilheyrum hreinlega engum sameiginlegum dómsstólum með Bretum og Hollendingum. Þannig að til þess að málið fari fyrir dómsstóla þurfa Bretar og Hollendingar að stefna okkur fyrir íslenskum dómsstólum, en það hafa þeir sagt að þeir muni ekki gera. Það er því ljóst að Icesave verður ekki leyst fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur.

Við getum því ekki skorast undan eigin loforðum (eða öllu heldur loforðum Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks), heldur þurfum við því miður og taka upp veskið og borga.

From each according to his abilities, to each according to his needs.
Karl Marx

Það kemur mér á óvart að það sé fyrst núna sem þjóðaratkvæðagreiðsla sé á netinu um málefni. Þetta skipti er það þó ekki um binandi kosningu, eða kosningu á vegum Alþingis eða ríkisstjórnarinnar, að ræða. Þrátt fyrir það er þetta skref fram á við.

Þetta var eitt af fáum hlutum sem ég var sammála í stefnu stjórnmálahreyfingar Ástþórs Magnússonar í þingkosningunum núna í vor. Jafnvel ekki svo vittlaust að láta alla hafa bara aðgang að island.is þar sem kosningar gætu farið fram og svo framvegis. Þetta er samt framtíðarhugmynd.

Reyndar finnst mér málefnið sem um á að kjósa ekki til þess fallið að það eigi að fara fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu. Ég ætti erfitt með að samþykkja ríkisábyrgðina, þó ég viti að við getum ekki skorast undan því. Þetta er mál sem ríkisstjórnin og þingið þarf að bera ábyrgð á.

Börn í grunnskólum Garðabæjar myndu spara 29 krónur á hverja máltíð, með því að borða í IKEA frekar en að kaupa mat í skólanum. Það vill nefnilega þannig til að börn í grunnskólum í Garðabæ borga 428 krónur fyrir hverja máltíð (séu þau í mataráskrift), en borga 500 krónur fyrir staka máltíð (séu þau ekki í mataráskrift).

Garðabær kaupir þjónustu af fyrirtækinu Skólamatur ehf., en það fyrirtæki þjónustar einnig Kópavogsbæ. Í Kópavogi kostar maturinn samt sem áður 280 krónur, sem er 148 krónum ódýrara en í Garðabæ.

Samanburður á milli Hafnarfjarðar og Garðabæar er líka algengur, þar sem að tvær andstæðar fylkingar (félagshyggjan og frjálshyggjan) eru einar í meirihlutastjórn í sitthvoru sveitarfélaginu. Jafnaðarmennirnir í bæjarstjórn Hafnarfjarðar leggja meiri áherslu á að veita þá þjónustu sem þarf, og fullnýta í staðin útsvarsheimildina (13.28%). Á meðan hafa Garðbæingar hærra verð á máltíðum í grunnskólum en þekkist í nágrannasveitafélögunum til þess eins að geta státað sér af 12,46% útsvari.

Þetta er ekki eini kostnaðurinn sem barnafjölskyldur í Garðabæ þurfa að bera, í stað fyrir 12,46% útsvar. Sem dæmi má taka að ódýrara er að vera með barn í heilsdagsskóla í Hafnarfirðir en í Garðabæ og að niðurgreiðslur vegna íþrótta- og tómstundaiðkunnar til hafnfirskra barna eru mun hærri en niðurgreiðslur/styrkir til barna í Garðabæ.

Garðbæingar eru því augljóslega að borga fyrir það að geta haft útsvarið einungis 12,46%.

Ákveðin sátt ríkir um störf utanþingsráðherranna tveggja, Rögnu Árnadóttur og Gylfa Magnússonar. Ástæðan fyrir því er að þó eru ekki pólitískt ráðin, heldur faglega ráðin. Þau eru fengin inn í sín ráðuneyti, því þau hafa sérþekkingu sem gerir þau hæf til að sinna sínu starfi. Í raun væri eðlilegra að allir ráðherrarnir stæðu utan þings.

Um leið og ríkisstjórnin skiptir út þessum tveimur ráðherrum fyrir flokksgæðinga stjórnarflokkanna, verður traust almennings á stjórmálamönnum, og stjórnmálaflokkum, endanlega farið.

Ég skora á stjórnvöld að halda Rögnu og Gylfa í ríkisstjórn sé þess kostur.

Ég var aðeins að skoða lykiltölur á Ísland.is. Meðal annars sem þar er að finna, eru nýjustu tölur um atvinnuleysi. Atvinnuleysi á Íslandi er ekki nema 7.6%. Ef við berum saman atvinnuleysi á norðurlöndunum sjáum við að í Danmörku er 6.4%, 8.6% í Finnlandi og 8.7% í Svíþjóð.

Verðbólga mælist núna 8.6%, sem er mikil lækkun frá síðasta ári, en það er svipað og hún var í byrjun árs 2008. Þó að verðhjöðnun geti verið hættuleg, er 20% verðbólga ekki betri.

Mestar breytingar hafa orðið á fasteignamarkaði, en þar hefur verðið hríðlækkað undanfarið, og er farið vel niðurfyrir það sem það var 2004. Sú leiðrétting sem orðið hefur á fasteignamarkaði hlítur nú samt að teljast eðlileg ef þróun síðustu ára er skoðuð.

Auðvitað eru erfiðir tímar, en þeir eru ekki jafn slæmir og við höldum.

Stjórnarnandstaðan skipuleggur grátkór sinn með stundatöflu! Icesave umræðan á Alþingi er ekkert nema firring. Þingmenn stjórnarandstöðunar rífast um ekkert. Þeir segja heldur ekkert. Ég tek að ofan fyrir Ástu Ragnheiði Jóhannesdóttur að sína þá einstöku þolinmæði, og beita ekki valdi sínu (sem þingsköpin tryggja) og stoppa umræðuna og knýja þannig fram atkvæðagreiðslu í þinginu.

Björn Bjarnason skrifaði pistil 1996 þar sem hann lýsir málþófi á eftirfarandi hátt

Sé ég haft eftir nýjum þingmönnum núna hið sama og mér var efst í
huga, þegar ég settist á Alþingi, að á fáum vinnustöðum hefði ég séð
farið jafnilla með tíma jafnfmargra manna, sem höfðu ábyrgðarskyldum
að gegna. Þessi ummæli eiga fullan rétt á sér eftir atgang
stjórnarandstæðinga í Alþingi síðustu daga. Hafa þeir flutt langar
ræður um mál, sem þeir vita, að meirihlutinn mun samþykkja, hvað sem
þeir tala lengi.

Þetta er gott og gilt sjónarmið, sem vel á við í dag.

Allt bendir til þess að það séu einungis svína- og kjúklingabændur sem koma illa út úr aðild Íslands að ESB. Aðrir íslenskir bændur koma betur út við aðild. Við náum meiri árangri í að stiðja íslenskan landbúnð með inngöngu í ESB, en með því að halda áfram núverandi styrkjum til landbúnaðarins.

Bóndi einn með 200 milljón króna lán kvartaði yfir því á opnum fundi í Bændahöllinni að með aðild Íslands að ESB fengi hann ekki lengur beingreiðslur frá ríkinu, og gæti þar af leiðandi ekki staðið í skilum af 200 milljón króna láninu. Hann gleymir hinsvegar að athuga að innan ESB væru ekki nema 2-3% vextir af láninu hans og afborganirnar af láninu væru viðráðanlegri þó að ríkisstyrkirnir væru horfnir.

Ég hvet bændur til að kynna sér báðar hliðar á peningnum.

Útgerðarmaðurinn Sigfús Jóhannesson lætur hafa eftir sér af fréttastofu RÚV að við séum að ala upp þorskstofnin fyrir aðrar þjóðir. Hægt er að lesa í mál hans á þann veg að við ættum semsagt að veiða meira en góðu hófi gegnir af þorski, því að ef hann fær að stækka og eflast eðlilega þá eru aðrar þjóðir sem fái að veiða hann í framtíðinni ef að þorskstofnin færist burt frá landinu.

Eiginhagsmunagæsla Sigfúsar er svo mikil að hann er tilbúinn að fórna þorskstofninum, til að kom í veg fyrir að aðrar þjóðir veiði hann.

Við getum varla verið með opin augun, ef að við erum tilbúin að fórna náttúrunni og lífinu sem þar finnst, til að engir aðrir en við Íslendingar njótum góðs af henni. Við meigum ekki skorast undan þeirri ábyrgð sem við berum. Ef að við nýtum ekki auðlindir okkur hóflega og af ábyrgð, getum við ekki búist við því að njóta þeirra í framtíðinni.

Það eru ekki jafnir kostir að stofna þorskstofninum í hættu til að Íslendingar njóti hans einir eða að nýta hann af hófsemi og gefa færi á því að aðrar þjóðir veiðir úr stofninum ef hann færist burt frá landinu.